AUTYZM

Autor: BabciaGosia

 

Autyzm to – skomplikowany zespół upośledzenia rozwoju, w którym istotną rolę odgrywa funkcjonowanie mózgu.Jest to choroba neurologiczna. Typową cechą choroby są problemy z komunikacją uczuć ,kłopoty z integracją wrażeń zmysłowych. W typowych przypadkach pojawia się w pierwszych trzech latach życia.

Obecnie autyzm może być leczony (farmakologicznie i behawioralnie), ale nie jest wyleczalny!!!!!!. Wczesna diagnoza i działanie są niezbędne w celu zapewnienia jak najlepszego rozwoju dziecka. Uważa się powszechnie, że nie jest możliwe stworzenie w pełni działającego leku, bo na autyzm wpływają cechy mózgu determinowane na bardzo wczesnym etapie rozwoju.

Autyzm jest jednym z trzech najczęściej spotykanych rodzajów upośledzenia rozwojowego. Wczesna diagnoza choroby i leczenie są niezwykle istotne dla zapewnienia jak najlepszego rozwoju dziecka.

Naukowcy badają różne wytłumaczenia form autyzmu. I chociaż nie ma jak na razie jednej odpowiedzi, współczesne badania łączą autyzm z biologicznymi i neurologicznymi różnicami mózgu. MRI i tomografia wykazują nieprawidłowości w budowie mózgu, z wyraźnymi różnicami w rejonach móżdżku.

cytaty: Autyzm to zaburzenie rozwoju emocjonalnego i społecznego o przyczynach do końca nie poznanych. Najczęściej ujawnia się po okresie wstępnego, zasadniczo prawidłowego rozwoju niemowlęcia. Nie jest jednolitą chorobą – ma bardzo zróżnicowany obraz i przebieg.

Cechą najbardziej charakterystyczną autyzmu jest fakt, iż dziecko staje się niezdolne do naturalnego udziału w życiu rodziny, do spontanicznych emocjonalnych kontaktów (wzrokowych, dotykowych, werbalnych), nie może ogarnąć otaczającego je świata i nie potrafi nawiązać kontaktu z rówieśnikami.

Symptomatyczna jest nadwrażliwość na bodźce dotykowe, zapachowe, dźwiękowe; na światło i obrazy. Najprawdopodobniej mikrouszkodzenie mózgu powoduje, że dziecko nie potrafi odbierać i prawidłowo interpretować napływających zewsząd sygnałów. Mnogość bodźców rodzi chaos. Dziecko radzi sobie w tej sytuacji ucieczką w izolację – przestaje odbierać sygnały i reagować. Aby się chronić tworzy swój odizolowany, własny, odrębny – autystyczny – świat. Chorzy mogą wykonywać te same ruchy ciała ( np. machanie ręką, kołysanie się ), nietypowe reakcje wobec ludzi, lub przywiązanie do przedmiotów, czy sprzeciwianie się jakimkolwiek zmianom w rutynie. W niektórych przypadkach może występować agresja i/lub samookaleczanie się.

Efektem ucieczki są tzw. trudne zachowania (długotrwałe stany bezczynności, pobudzenia na przemian z apatią, ataki agresji, krzyki, kręcenie się w kółko, trzepotanie rękami, powtarzanie w kółko określonych fraz). Zachowania te nie są zrozumiałe dla tzw. zdrowego społeczeństwa, ponieważ na twarzach dzieci brak śladów upośledzenia stąd odbierane są jako skutek złego wychowania, bądź frustracji rodziców. Nie istnieje lekarstwo na AUTYZM. Jak na razie jedyną formą pomocy dziecku jest zindywidualizowana dostosowana do każdego dziecka, prowadzona z udziałem dzieci i rodziców terapia. To jednak wymaga ciągłego kontaktu z wyspecjalizowanymi ośrodkami i terapeutami.

Autystyczne dzieci nie są ” niegrzeczne”. Autyzm nie jest spowodowany złym wychowywaniem.

Duża część rodziców również potrzebuje pomocy specjalistów, przyjaźni i wsparcia. Po pewnym czasie powszechnie występuje u nich, jako efekt długotrwałego stresu, tzw. syndrom wypalenia się sił. ……….

Tyle o chorobie , z którą musi sobie poradzić mój cudowny wnuk KUBUŚ – dziecko AUTYSTYCZNE.

10.04.2010 r.

PUBLIKACJE O AUTYŹMIE

Autyzm u dzieci po raz pierwszy został opisany przez amerykańskiego psychiatrę, Leo Kannera w 1943 roku. Zwrócił on uwagę na niezdolność wyodrębnionej przez siebie grupy dzieci do nawiązywania emocjonalnego kontaktu z innymi osobami, zaburzeniami rozwoju mowy, fascynacją pewnymi obiektami (głównie wirującymi, kręcącymi się) rutynowe i stereotypowe zachowania oraz oznaki potencjalnie dobrego poziomu intelektualnego, przejawiające się w wąskich obszarach zdolności. Zauważył też, że dzieci te były najczęściej bardzo ładne, a ich wygląd zupełnie nie wskazywał na nieprawidłowy rozwój. Zespół ten Kanner nazwał autyzmem wczesnodziecięcym. Słowo „autyzm” wywodzi się od greckiego „autos” (sam).

Zgodnie z powszechnie przyjętymi kryteriami diagnostycznymi aktualnie stosuje się termin zaburzenia autystyczne. Wchodzą w skład kategorii diagnostycznej określanej jako rozległe zaburzenia rozwoju. Zaburzenia autystyczne charakteryzują nieprawidłowości w trzech obszarach rozwoju dziecka:

- komunikowaniu się

- przebiegu rozwoju społecznego

- znacznie ograniczonych, powtarzanych i stereotypowych wzorcach

zachowania, aktywności i zainteresowań.

Osoby autystyczne cechuje sztywność w zachowaniu. Przejawia się ona w przywiązaniu do pewnych stereotypowych, ściśle określonych, ograniczonych wzorów zachowań, aktywności i zainteresowań. Dzieci te przestrzegają niezmiennych zwyczajów i rytuałów. Reagują silnym protestem na nowość, zmiany w dotychczasowym trybie życia. Przestrzeganie ścisłego porządku dnia, przywiązanie do swojego miejsca przy stole, zawsze tej samej drogi do sklepu, czasem określonego ubrania. Innym jej przejawem są maniery ruchowe – obracanie się wokół własnej osi na palcach, przebieranie palcami rąk przed oczyma w peryferycznych częściach pola widzenia, kołysanie się przywiązanie do wybranych, szczególnych talizmanów.

Jednym z najciekawszych zjawisk występujących u niektórych osób autystycznych są tak zwane wysepkowe zdolności. Dotyczy to około 5-15% populacji. Zdolności te towarzyszą ogólnie upośledzonemu rozwojowi i ograniczają się do bardzo wąskich obszarów, w których osiągnięcia dziecka są fenomenalne. Ich poziom znacznie przekracza możliwości nie tylko pełnosprawnych rówieśników, ale też większości dorosłych.

Mogą to być zdolności:

muzyczne – np. wybitnie dobry słuch muzyczny, komponowanie melodii,

językowe – np. opanowanie kilku języków obcych przez dziecko uczące się zupełnie samodzielnie i często w sposób nawet niezauważalny dla otoczenia,

pamięciowe – dotyczą najczęściej pamięci mechanicznej – np. zapamiętywanie treści książki telefonicznej, rozkładu jazdy pociągów, haseł encyklopedii,

percepcyjne – np. bardzo szybkie i sprawne układanie puzzli składających się z kilkuset czy też kilku tysięcy elementów, czasem nawet, gdy są one rozrzucone obrazkiem do dołu,

arytmetyczne – błyskawiczne wykonywanie w pamięci skomplikowanych działań arytmetycznych, np. mnożenia dwóch wielocyfrowych liczb, wyciąganie pierwiastka z kilku cyfrowej liczby, przy czym dziecko nie jest w stanie dokonać analizy tej operacji.